7 December 2012, hoe drie adhd-ers in Zweden geraakten...

Net als bij een bevalling verlies je rond de geboorte (lees: emigratie-reis) het contact met de buitenwereld.

6 december 2012

De dames vertrokken al op 5 december via Kiel, met de boot naar Oslo en van daaruit naar Falun. Daar zijn ze nooit aangekomen omdat ze vlak over de grens in Zweden de berm in gleden, gered werden door een aardige Zweed met een tractor, en daarna  vanwege sneeuwjachten zijn gestrand in een hotel in Malung. 

De heren, met 4 katten en een hond, waren toen bezig aan hun, naar zou blijken barre tocht van 20 uur die die ochtend om 11.45 was begonnen in Puttgarden waar we de nacht in het hotel op Fehmarn hadden doorgebracht. De camping waar we wilden overnachten bleek dicht te zijn. (Hadden ze niet op hun website gezet dus ik had gedacht dat we daar een chalet konden huren) Stonden we daar om 10 uur ’s avonds in de snijdende kou… Op naar Fehrmarn. We hebben twee kamers gehuurd omdat de hond en de katten niet bij elkaar konden. Afijn, 250 euro inclusief ontbijt. 10 euro per kat en 50 voor de hond…. De nachtportier had de avond ervoor nog onze kippensoep opgewarmd en in onze kamer gebracht. Stel je voor, we sleepten ’s avonds 4 kattenkooien naar boven, twee kattenbakken, een hond en de nodige etenswaren. Plus onze eigen spullen. En alles de volgende dag weer naar beneden. Fooi hebben we niet gegeven omdat we niet wakker gebeld waren. Twee uur vertraging…

Na een bijzonder uitzicht op de aanhouding van een groep, ik vermoed Pakistanen, door zeer in het zwart geklede politieagenten de boot op. Om 12.45 reden we van de boot in Rødby. Toeval bestaat niet maar op vrijwel dezelfde plek als waar we in 2011 uren in de file stonden was wederom een zwaar ongeluk gebeurt. Via kruip-sluip door de sneeuw over smalle wegen omgereden en daarna onze weg vervolgd. Om 16.00 uur was het donker en reden we door sneeuwbuien richting Stockholm. We hebben de E4 gevolgd omdat die schoon zou zijn… Het was lange tijd redelijk te doen en omdat we elke keer als de tank half vol was een tankstop maakten en 3 liter ruitenspoeier vloeistof innamen was het orde en regelmaat. Toen we tussen elke tankstop ook steeds vaker de ruitesproeiertank moesten bijvullen bleef wel een regelmaat maar met de orde was toch al iets mis. Door toenemende sneeuwbuien en een steeds dikker wordende laag sneeuw op de weg kreeg de tocht een Nova Zembla achtige sfeer, het verlangen naar Het behouden Huis werd allengs sterker. Omdat we volgens de TT op een aanvaardbare tijd in Backabro konden zijn en de weersverwachting ons nog steeds een aanvaardbaar weertype voorschotelde werd besloten om door te rijden. Douwe zat in de laptop, 3DS en DVD speler en vond alles best. 

Uren verstreken en het weer werd onmerkbaar slechter. Maar goed, alles went. Vrachtwagens scheurden ons met 90 + voorbij, wij hielden het op 80. We haalden op een bepaald moment twee warmdraaiende sneeuwschuivers in en het kwik daalde hier en daar naar -15. Het zicht werd bij tijd en wijle steeds beroerder, wegmarkering was onzichtbaar en op een gegeven moment kreeg ik van Jip instructies:  meter naar links, stukje naar rechts. Toch handig zo'n bijrijder! Hij hield de wegmarkering in de gaten en wilde toch zo graag met de Land Rover door de prut rijden?

Ergens om 2.00 uur was het point of no return bereikt en heb ik 3 espresso’s (Statoil is 24/7 open) en een ritalin van Jip naar binnen gewerkt. Dat werkte wonderbaarlijk, ik was geheel klaarwakker en begreep waarom het middel onder studenten zo populair is vlak voor een examen…

Het laatste deel van de reis verliep in een soort Anton Piek sfeer, helder lucht, geen sneeuwbuien meer, Overal straatlantarens en trapjes voor de ramen. Jammer dat TT ons via allerlei kronkelwegen liet rijden, daar had ik rond half zes wel echt genoeg van… op 7 december rond 6.15 reden we bij -20 de oprit naar ons huis op. We hebben de matrassen uitgeladen en zijn gaan slapen… om ca. 14.00 uur kwamen de dames op Backabro aan.

Hiermee is de voorbereiding van jaren tot een eind gekomen. We gaan verder op:
http://www.hemmaibackabro.blogspot.se/

Bevalling...

Mijn vrouw vergelijkt het hele projekt met een zwangerschap. Je weet dat er een eind aan komt, ook ongeveer wanneer. En dat het onvermijdelijk is, dat is zeker. Ik geloof dat het zo gaat gebeuren...

Tot later!

De dames zijn vertrokken!

De dames zijn zojuist vertrokken, halen farmor op en rijden dan door naar Kiel. Wij kunnen aan de slag met opruimen etc........ Dat zal nog wel een drukke dag worden...

Update:

Dames zijn veilig in de buurt van Kiel aangekomen. Maar wat kan een mens kapot zijn... het is nu elf uur maar ik doe helemaal niks meer. Morgenochtend nog een laatste stuip, matrassen in de kar en dan de rest van de meuk erachteraan gooien. Dat vinden we in Backabro wel weer terug! Het spijt me voor de kopers van ons perceel, helemaal opgeruimd is het niet maar dat breng ik niet meer op, dan kan ik nog wel een dag blijven. Ik begreep dat je in Dalarna nu enkel nog met dubbdäck kunt rijden. De eerste grote uitgave staat dus al te wachten...

Nog twee nachtjes slapen en dan....

Gisteren wilde ik de achterbank uit de Land Rover tillen en ik hoorde een knal in mijn linkerkuit... Ik kon even niet meer lopen en dacht dat er een pees gescheurd was. Direct Paul gebeld (ja, dezelfde die heeft geholpen met laden) en ik kon om half zes op de tafel plaatsnemen. Hij dacht aan een zweepslag en het kon best meevallen. Na het kneedwerk van Paul en de nodige paracetamollen kon ik weer aan het werk. En het gaat nog steeds prima dus de rit naar Backabro zal ook wel lukken. Het is gelukkig mijn linkerbeen en die heb ik zo'n 1500km toch niet veel nodig...

De container zit vol, wij zijn bijna klaar met het inpakken voor de reis. Morgen gaan de dames dan echt op weg. Wij, arme heren, moeten alle rommel opruimen en op de kar gooien die Eef heeft neergezet. Hij rijdt alle afval naar de stort! Wij gaan morgen de laatste hand leggen aan het hondenbankje in de Land Rover en de aanhangwagen inladen met de spullen die wij het eerst in Zweden nodig zullen hebben. Wij rijden dan donderdagochtend weg.

De 6e staat de eerste container in Backabro, de 2e en 3e komen op 11/12 december aan. En dan kan het grote feest der herkenning beginnen! Dan komt mijn moeder er achter dat ze nog geen 10% van haar meubeltjes in haar nieuwe huisje kan plaatsen, geen 10 bijzettafeltjes meer, geen 24 stoelen... Tja, dat krijg je als je in een groot huis woont! We zullen haar huisje zo snel mogelijk inrichten, de tv aansluiten zodat ze weer naar MAX kan kijken en de paar geraniums die we hebben overgehouden kunnen dan in het raamkozijn (die er niet zijn) plaatsnemen.

Vandaag heeft Jan geholpen en zonder hem hadden we het niet af gekregen. Zonder Jip (onze oudste zoon) ook niet. Het lijkt misschien alsof ik niks doe maar om nu mezelf een veer....  Maar goed, zonder hulp was het nooit gelukt, of hadden we op z'n minst een week langer over gedaan!

Van verschillende buren hebben we leuke attenties gekregen, veel zelfgebakken dingen (alsof we afreizen naar onzalig oord waar geen eten is...) Dat is toch wel heel leuk om te merken dat je echt een plekje hebt gehad in een gemeenschap. Terwijl wij hier niet de deur bij elkaar platlopen. Van onze directe buren hebben we niets gehoord of gezien, wonderlijk!

We balen alleen nog steeds enorm van Samskip die ons een lekke container heeft geleverd en daarna 4 dagen heeft gewacht met repareren of we het zelf zouden oplossen. En excuses? Nee hoor, niks. Een vette rekening! We hebben door hen 5 dagen verloren en stonden door de druk op de rand van afknappen. Daarnaast kost het ons ook nog een hoop geld. Mijn moeder moest 3 extra dagen in het hotel blijven, de boot omboeken kostte ook het nodige maar dat kan ze bij Samskip niks schelen. Vanuit hun perspectief hebben ze het allemaal prima gedaan.

Snoertjes kwijt...

Tuurlijk, vlak voor vertrek zijn de autosnoeren van de dvd-spelers onvindbaar. Zitten waarschijnlijk al in de eerste container. Nieuwe snoertje kan maar duurt 4 dagen en die hebben we niet meer (gaan we nu even vanuit) Bij de derde winkel dacht ik bij mezelf, ik koop gewoon twee nieuwe, ze waren in de opruiming en ik kreeg (mede door mijn verhaal over Zweden, lange reis, kinderen) ook nog 30 euro korting. De nieuwe snoertjes passen op de oude spelers dus laten ze die eerst maar kapot maken, hebben we vervangers in de kast liggen! En misschien wil ik zelf wel Wallander kijken op zo'n ding!N.B. Universele snoertjes doen het niet, hebben een ander wattage.... (Verhuizen kost bedstro!)

Het eind is in zicht!

Gelukkig staan we weer met beide benen op de grond. Gisteren zagen we het helemaal niet meer zitten en dwaalden een beetje verloren rond. Gelukkig kregen we hulp en daardoor konden we weer verder. Jan heeft met een goed begin geholpen waardoor wij ook weer verder konden. Paul vond dat oma aan 4 stoelen wel genoeg had en dat de rest maar naar de opkoper moest. Maar toen wij onze (verhuur)plannen hadden verteld begreep hij waarom echt alles mee moest. De Zweden houden namelijk van overbodige reut en dat nemen we mee! Dat wordt fijn loppis deze zomer...of de volgende zomer, we hebben nog helemaal geen zin in uitpakken...:-)

De grootste hulp die we hebben is onze oudste zoon Jip. Hij is een flink deel van de dag in touw om mee te helpen met inpakken, sjouwen, stouwen en ongevraagde adviezen ten beste geven. Hij is heel praktisch en pragmatisch in het werk. Zonder hem hadden wij het niet gered!

Morgenochtend komt de 3e container (ja, serieus...) en daar kan de rest van de spullen echt allemaal in. Wat we met 3 containers moeten? Wel, twee zet ik aan elkaar, haal de middenwanden eruit en dat wordt mijn timmerwerkplaats, de derde wordt de garage voor onze privéauto en voor kayaks, mountainbikes en andere ongein.  De buitenkant timmer ik af met hout, kwastje röd erover zodat het echte Zweedse schuren worden.

Sommige mensen verklaren ons voor gek dat we 3 containers meenemen. Helaas hebben we geen keus. We zijn flink in prijs gezakt om onze huizen op tijd kwijt te raken en dat geld (waar we dus stiekum wel op gerekend hadden) is er niet. Dus nemen we alles mee, de containers zijn de enige grote investering die we ons permitteren. Want bouwen kost ook geld.

Nästa vecka kanske...

Om niet allebei in het verkeer om te komen hebben we er nog maar twee dagen Nederland aangeplakt. De realiteit is weerbarstiger dan we gedacht hadden en het opruimen van twee huizen en inpakken van twee inboedels + bedrijfsinventaris kost meer tijd en energie dan gedacht. We zaten vanochtend om 6 uur geheel ondersteboven rechtop in bed en begrepen dat we dit op deze manier niet gingen redden! Gelukkig is het geen wedstrijd en zijn ze in Zweden ook heel flexibel, net zoals de kopers van ons huis. Zij gaan er toch niet direct in wonen dus we mogen nog twee dagen in hun huis bivakeren (want alles is natuurlijk ingepakt). Boot is omgeboekt maar nu zonder julbord (scheelt het toch nog wat in prijs) en de hotels zijn allemaal omgeboekt, het laatste hotel in Falun heeft zelfs een zwembad, dat zal wel even wennen zijn daarna! De dames rijden dan woensdag weg en de heren..... ook (alleen mogen die via de brug...).

We weten dat er sneeuw ligt en dat het akelig koud is. Onze auto's zijn op en top in orde, de standkachels doen het goed. We zijn bijna weg...

Tusen tack!

Iedereen bedankt voor alle adviezen, suggesties en wijze raad. We lezen wel alles maar hebben het nu zo druk dat we niet meer uitgebreid kunnen reageren. Morgen weer vroeg op... in Zweden gaan we wel weer uitrusten (denken we dan maar...). In ieder geval kunnen de kinderen gaan schaatsen, zomaar, vlak voor je huis!!!

Op reis naar de winter!

Inpakken, what else...

In het huis van mijn moeder staat een Nespressomachine, vandaar de titel...